"Σου πάει να χαμογελάς". Β' μέρος


"Σου πάει να χαμογελάς".

(Β).

Photo by Canvas


Κρατούσε το κινητό σφιχτά στα χέρια της και περίμενε όλο αγωνία την απάντηση. Δεν ήξερε τι ήθελε να δει, ούτε τι να περιμένει. Της αρκούσε όμως η ένταση και η επιθυμία που ένιωθε. Και ξαφνικά η απάντηση έφτασε.

"Καλημέρα, είναι η αλήθεια. Έχεις ένα υπέροχο χαμογελο".

Ένιωσε το χαμόγελο της να γίνεται όλο και μεγαλύτερο η Ναυσικά μόλις διαβαζε το μήνυμα από τον άγνωστο αποστολέα. Της άρεσε να ξέρει πως κάποιος την είχε προσέξει και της το έδειχνε. Πω πω, πόσα χρόνια είχαν περάσει από τότε που είχε νιώσει κάτι αντίστοιχο. Ούτε η ίδια δεν θυμόταν καλά καλά. Χρειάστηκε λίγες στιγμές μέχρι να επιστρέψει στο παρόν και να καταλάβει ότι πρέπει κι αυτή να απαντήσει κάτι, αν ήθελε να συνεχίσει αυτή η επαφή. 

Δεν ήξερε τι έπρεπε να πει. Είχε ξεχάσει τι πρέπει να κάνει. Ένιωθε αμήχανη και μπερδεμένη. Είχε κι ένα φόβο, καθώς ήταν ένας άγνωστος. Ξεκίνησε κάτι να γράφει, αλλά το έσβησε. Μπερδεύτηκε με τις σκέψεις της και αποφάσισε να μην απαντήσει τίποτα. Που πήγαινε να μπλέξει ξαφνικά. "Δεν είμαι εγώ για τέτοια" σκέφτηκε και άφησε το κινητό στην άκρη. Πήρε τα πράγματα της και ξεκίνησε για το γραφείο. Είχε αρκετή δουλειά να κάνει, αλλά σήμερα ένιωθε όμορφα από την χθεσινή βόλτα. Ήταν γεμάτη ενέργεια. 

Είχε στρωθεί για τα καλά στην δουλειά, όταν άκουσε το κινητό της να χτυπά. Είδε μια ειδοποίηση να αναβοσβηνει και ήταν σίγουρη πως ήταν ο άγνωστος άντρας. Κοίταξε όλο αγωνία την οθόνη και διάβασε το μήνυμα.

"Ακόμα περιμένω την απάντηση σου".

Χαμογέλασε αυθόρμητα με την κίνηση του και σκέφτηκε πως του αξίζει μια απάντηση. Δεν ήταν σίγουρη ποια θα είναι αυτή. Ίσως κάτι γενικό και αόριστο. Αποφάσισε λοιπόν πως αυτή ήταν η καλύτερη απάντηση.

"Θα φροντίσω να χαμογελώ πιο συχνα".

Εγραψε και άφησε το κινητό στην άκρη, καθώς πολλή δουλειά την περιμενε μπροστά της. Μέχρι να γυρίσει η Μαργαρίτα δεν σήκωσε κεφάλι. Η φίλη της όμως ήρθε μέσα στην τρελή χαρά να της αναγγέλει πως το βράδυ είχε κανονίσει έξοδο και δεν σήκωνε κουβέντα, δικαιολογίες και αναβολές. Γέλασε η Ναυσικά με το ύφος της και αποφάσισε πως δεν θα της χαλούσε χατήρι.

Μόλις τελείωσαν την δουλειά τους, έκλεισαν το γραφείο και έφυγαν να πάνε στο μπαράκι που τις περίμενε ο φίλος της Μαργαρίτας με τον συνάδελφό του. Κάθισαν όλοι μαζί και άρχισαν να μιλούν περί ανέμων και υδάτων. Ο Αντώνης ήταν συμπαθητικός και ευγενικός. Τον συμπάθησε, όπως κι εκείνος, και μιλούσαν όλο το βράδυ για διάφορα θέματα. Περασε η ώρα, πέρασε όμορφα και η Ναυσικά. Το πρωί όμως δούλευαν και έπρεπε να φύγουν σιγά σιγά. Έδωσαν υποσχέσεις για την επόμενη φορά. Χαρούμενη επέστρεψε σπίτι της και ξάπλωσε να κοιμηθεί. 

Χαμόγελα
Photo by Canvas


Το πρωί μια ειδοποίηση ακόμα την περίμενε. Είχε περάσει όμορφα το προηγούμενο βράδυ και δεν είχε δώσει σημασία στο κινητό της καθόλου. Διάβασε το μήνυμα και χαμογέλασε. 

"Όταν χαμογελάς, λάμπει ο κόσμος ολος.".

"Πολύ περίεργος αυτός ο άγνωστος αποστολέας", σκέφτηκε και άφησε το κινητό στην άκρη. Ξαφνικά εκεί που δεν είχε να σκεφτεί κανέναν, τώρα έχει δύο ανθρώπους να απασχολούν την σκέψη της. Περίεργη ζωή. Σίγουρα, θα ήθελε να ξανά δεί τον Αντώνη, αν βέβαια ήθελε κι αυτός. Ένιωσε την ανασφάλεια να φουντώνει μέσα της. Μπορεί να μην του άρεσε, μπορεί να είχε σχέση, μπορεί, μπορεί. Επηρεάστηκε λιγάκι από τις αρνητικές σκέψεις της και με περίεργη διάθεση κίνησε για την δουλειά.

Έφτασε στο γραφείο και μια ευχάριστη έκπληξη την περίμενε. Ένα μεγάλο μπουκέτο λουλούδια βρισκόταν πάνω στο γραφείο της. Με μια κάρτα που έγραφε μόνο "Αντώνης". Χαμογέλασε και κάθισε στο γραφείο της, όλο κέφι και χαρά. Συνέχισε την μέρα της σε αυτό το μοτίβο και πέρασε γρήγορα η ώρα μέχρι το βράδυ που γύρισε μόνη σπίτι της. Θα ήθελε κάποια βράδια να έχει και αυτή λίγη συντροφιά. Να υπάρχει κάποιος να μοιραστεί μαζί του τα νέα της μέρας της. Μελαγχόλησε λίγο και είπε να πάρει την Μαργαρίτα να πούνε καμιά κουβέντα, καθώς ένιωθε ανήμπορη να διαχειριστεί τα συναισθήματα της.

Δυστυχώς, η Μαργαρίτα δεν απάντησε και η Ναυσικά ένιωσε τα μάτια της να γεμίζουν δάκρυα. Τι κρίμα; Ήθελε τόσο πολύ να μιλήσει με έναν άνθρωπο. Δεν ένιωθε καθόλου καλά μέσα στο μικρό της διαμέρισμα, μόνη και στεναχωρημένη. Σκέφτηκε τα λουλούδια του Αντώνη, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό, παρά να νιώσει ένα μειδίαμα στα χείλη. Σκέφτηκε να αφήσει το κινητό στην άκρη και να μπει να κάνει ένα καυτό μπάνιο, μήπως και ηρεμήσει. Όμως, στην οθόνη αναβοσβησε μια ειδοποίηση και αμέσως το έπιασε ξανά.

Ο άγνωστος έκανε πάλι την εμφάνιση του και η Ναυσικά χάρηκε ιδιαίτερα για αυτό. Είχε ανάγκη να μιλήσει σε κάποιον, έστω και κάποιον άγνωστο. Κοίταξε λοιπόν το μήνυμα και είδε μια φατσούλα. Μια όχι και τόσο χαρούμενη φατσούλα. Δεν ήξερε τι να υποθέσει. Τι μήνυμα ήταν αυτό; Της έκανε εντύπωση και δεν ήξερε και τι να κάνει, οπότε αποφάσισε να απαντήσει.

"Δεν φαίνεσαι και τόσο χαρούμενος".

Κοιτούσε τώρα με αγωνία το κινητό της και περίμενε να δει ότι ο άγνωστος αποστολέας έγραφε. Και όντως έτσι έγινε.

"Ίσως ένα χαμόγελο να τα αλλάξει όλα."

"Τι περίεργος που είναι;", σκέφτηκε η Ναυσικά και αμέσως έψαξε να βρει μια χαρούμενη φάτσα να του στείλει. Και αυτό έστειλε. Της άρεσε αυτό το παιχνίδι με τα προσωπάκια. Την έκανε να ξεχάσει τις έννοιες και τα προβλήματα της. Να μην σκέφτεται πόσο μόνη είναι. Τόσο μόνη που περνάει το βράδυ της με ένα κινητό στο χέρι, ανταλλάσσοντας μηνύματα με εναν ξένο. Αλλά η σκέψη έμεινε στην μέση. Καθώς μια ακομα απάντηση ήρθε στο κινητό της.

"Άρχισαν να γίνονται όλα, τόσο καλύτερα", και πολλές χαρούμενες φάτσες συνόδευαν την απάντηση. 

Μηνύματα
Photo by Canvas

Χαμογέλασε και άρχισε να νιώθει και αυτή καλύτερα. Η συζήτηση συνέχισε στο ίδιο μοτίβο. Με αστείες φατσούλες, χαρούμενες και όμορφα ουδέτερα λόγια. Μια συνομιλία που θύμιζε περισσότερο εφήβους, πάρα ανθρώπους της ηλικίας της. Δεν την πείραζε όμως ιδιαίτερα. Ήταν αρκετό για την στιγμή. Την κάλυπτε αυτή η μικρή κουβέντα με έναν άγνωστο, τόσο όσο να καταφέρει να κοιμηθεί ήρεμη. Και έτσι κι έγινε. Την πήρε ο ύπνος ενώ ακόμα μιλούσαν. Ξύπνησε ήρεμη το πρωί και ακολούθησε την καθημερινή της ρουτίνα.

Έφτασε στο γραφείο και ξεκίνησε την μέρα της με την Μαργαρίτα να της λέει πως ο Αντώνης ήθελε να ξανά βγούν. Χάρηκε η Ναυσικά και δέχτηκε να το κανονίσουν σύντομα.

...

Τα βράδια περνούσαν με ατελείωτες συζήτησεις στο κινητό και οι μέρες κυλούσαν ήρεμα. Είχαν αρχίσει να βγαίνουν με τον Αντώνη και να περνά όμορφα. Της άρεσε όμως και η επικοινωνία με τον άγνωστο στο Instagram. Ένιωθε πως είχαν κάτι κοινό. Ίσως την μοναξιά και την νυχτερινή μελαγχολία. Κάτι που ακόμα δεν καταλάβαινε. Της άρεσε όμως να βλέπει να έρχονται μηνύματα του σε διαφορες στιγμές μέσα στην μέρα. Την έκανε να χαμογελά.

Με τον Αντώνη ήταν όμορφα, αλλά κάτι την εμπόδιζε να αφεθεί. Να το ζήσει όπως της έλεγε η Μαργαρίτα. Περνούσαν χρόνο μαζί, έβγαιναν συχνά. Της προκαλούσε το ενδιαφέρον και σαν άνθρωπος και σαν σύντροφος, αλλά πάντα κάτι την τελευταία στιγμή την σταματούσε. Ήθελε τόσο έναν σύντροφο στην ζωή της και τώρα που υπήρχε κάποιος που ενδιαφερόταν για αυτή, εκείνη έκανε πίσω. "Ίσως να έφταιγαν και τα χρόνια που ήταν μόνη", σκεφτόταν και ήθελε να βρει το κουράγιο να πάει την σχέση τους παρακάτω. Ήταν πλέον καιρός.

Σχέσεις
Photo by Canvas


Το συζήτησε και με την Μαργαρίτα και αποφάσισε πως έπρεπε να αφεθεί λιγάκι και να κάνει το επόμενο βήμα στην σχέση της με τον Αντώνη. Ήταν καιρός να αφήσει χώρο να την διεκδικήσει παραπάνω. Να του δώσει την ευκαιρία να περάσουν πιο προσωπικό χρόνο. Ήταν αποφασισμένη. Την επόμενη φορά που θα της ζητούσε να βγουν, θα τον καλούσε σπίτι της. Ήταν πλέον καιρός, δεν ήταν μικρά παιδιά. Καιρός να ζήσει σαν γυναίκα.

Έτσι κι έγινε. Πέρασαν ένα βράδυ μαζί και όλα ήταν σχεδόν όμορφα. Σχεδόν όμως. Κάτι δεν ήταν όπως το περιμενε. Κάτι χαλούσε την ηρεμία της. Ίσως όμως και να ήταν η ιδέα της. Αποφάσισε να συνεχίσει αυτό που ξεκίνησε και να περνάει περισσότερο χρόνο με τον Αντώνη. Ήρεμα κυλούσαν οι μέρες της και όλα πήγαιναν ρολόι στην δουλειά και την σχέση της. Μόνο ένα πράγμα την ενοχλούσε. Ότι ξαφνικά είχε χάσει τον άγνωστο αποστολέα. Είχε σταματήσει ξαφνικά μια μέρα να τις στέλνει μηνύματα. Χωρίς να έχει καταλάβει τον λόγο. Ο χρόνος της όμως ήταν μοιρασμένος ανάμεσα στην δουλειά και τον Αντώνη. Οπότε δεν κάθησε ποτέ να το σκεφτεί περισσότερο.

... 

Η ζωή της κυλούσε ήρεμα, αλλά κάποιες μέρες σχεδόν αδιάφορα. Κοιτούσε συχνά το κινητό της, αλλά τίποτα δεν εμφανιζόταν. Ειχαν περάσει τέσσερις μήνες από την μέρα που είχε εξαφανιστεί από τα βράδια της και ένιωθε πως της έλειπε αυτή η συνήθεια.  Με τον Αντώνη περνούσε καλά. Αλλά προτιμούσε να κοιμάται και όχι να κάθεται να συζητάει μαζί της τα βράδια. Έτσι ήταν πολλά τα βράδια που έμενε να νοσταλγεί εκείνες τις μέρες. Δεν ήθελε να είναι αχάριστη όμως. Είχε έναν άνθρωπο δίπλα της, έναν σύντροφο. "Τι με πιάνει και σκέφτομαι έναν άγνωστο", σκέφτηκε και έδιωξε τις σκέψεις μακριά, ώστε να κοιμηθεί ήρεμη.

Μόνο ήρεμος δεν ήταν ο ύπνος της. Καθώς όλο το βράδυ γυρνούσε ο άγνωστος αποστολέας στα όνειρα της και την βασάνιζε. Ξύπνησε με μια έντονη επιθυμία να τον ψάξει. Να του στείλει ενα μήνυμα, να μάθει νέα του. Γιατί εξαφανίστηκε τόσο ξαφνικά από την ζωής. Αποφάσισε πως θα στείλει μήνυμα και θα τον ρωτήσει. Πήρε λοιπόν το κινητό της και άρχισε να πληκτρολογεί.

"Γιατί";

Μόνο αυτό σκέφτηκε πως ταιριάζει στην περίπτωσή τους. Άφησε το κινητό στην άκρη και πήγε να ετοιμαστεί. Πήρε τον δρόμο για το γραφείο και χώθηκε αμέσως στα βιβλία της. Οι ώρες περνούσαν και το κινητό της δεν έδειχνε κανένα σήμα ζωής. Καμία ειδοποίηση δεν φαινόταν στην οθόνη της. Ακόμα και όταν γύρισε σπίτι της και κάθισε στον καναπέ να χαζεψει λίγη τηλεόραση και να ηρεμήσει. Πάλι τίποτα. Καμιά αντίδραση. 

Ανάπαυση
Photo by Canvas

Καθόλου δεν της άρεσε η εξέλιξη. Περίμενε κάτι, μια απάντηση, έναν λόγο, μια δικαιολογία. Τίποτα όμως δεν συνέβη. Ο καιρός περνούσε γρήγορα, αλλά δεν ήταν όλα όπως τα περίμενε. Η σχέση με τον Αντώνη δεν ήταν κάτι που της ταίριαζε. Ήταν σχεδόν έξι μήνες μαζί και ο Αντώνης απλά υπήρχε σπίτι της. Ποτέ έμενε και ποτέ έφευγε. Άλλες φορές ήρεμος και χαμογελαστός και άλλες βαρύς και ασήκωτος. Άρχισε να κουράζεται η Ναυσικά και μέρα με την μέρα να απομακρύνεται. Την στεναχωρούσαι λιγάκι, αλλά όταν έμενε μόνη ήταν πιο ήρεμη. 

Οι μέρες κυλούσαν και η σχέση έφθειρε. Ήταν εύκολο το αντίο λοιπόν. Δεν την πείραξε και πολύ. Εξάλλου, ήταν επιλογή της να μην θέλει να προσπαθήσει. Σίγουρα ήθελε έναν άνθρωπο δίπλα της, αλλά ο Αντώνης δεν ήταν αυτός. Έδιωξε τις στενάχωρες σκέψεις από το μυαλό της και κάθισε αναπαυτικά στον καναπέ της να χαλαρώσει και ένα ποτήρι κρασί και μια ταινία. Είχε καιρό να ευχαριστηθεί τόσο την μοναξιά της, που σχεδόν την απολάμβανε. Αυτή που δεν ήθελε να γυρίζει μόνη σπίτι, τωρα το αναζητούσε.

Χαζεύε την ταινία και ονειρευόταν τον δικό της μεγάλο έρωτα. Πώς ήθελε να ήταν, πως να τον γνωρίσει, ότι ήθελε να ζουν σε ένα σπίτι στην Πλάκα. Τέτοιες σκέψεις έκανε η Ναυσικά, όταν χτύπησε το κουδούνι της πόρτας. Σηκώθηκε απρόθυμα να δει ποιος είναι. Αν και για μια στιγμή της πέρασε από το μυαλό να μην ανοίξει. Έβαλε της παντόφλες της, έφτιαξε λίγο τα μαλλιά της στον καθρέφτη και ετοιμάστηκε να ανοίξει.

Ξαφνικά, είδε μπροστά της έναν γοητευτικό άντρα να της χαμογελά και να την κοιτάζει μέσα στα μάτια. Δεν ήξερε πώς να αντιδράσει και τι να υποθέσει. Της προξενούσε αμηχανία η παρουσία του, αλλά και ένα χτυποκάρδι. Πήρε το θάρρος να μιλήσεις πρώτη και να τον ρωτήσει ποιος είναι. Πριν προλάβει να μιλήσεις όμως, ο άγνωστος άντρας, της έλυσε κάθε απορία.

- Επειδή, δεν είχες χρόνο και χώρο για μένα. 

- Μα..., προσπάθησε να πει η Ναυσικά.

- Είμαι ο Αλέξανδρος και θέλω να βρεις χρόνο και χώρο για μένα Ναυσικά, της είπε και ένα τεράστιο χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπο του.

Έκλεισε την πόρτα πίσω τους η Ναυσικά και ένα τεράστιο χαμόγελο εμφανίστηκε και στο πρόσωπο της. Μια νέα αρχή στην ζωή της ξεκινούσε...

Μαζί
Photo by Canvas






Σχόλια

Maybe, you LOVE this...

Newsletter

Greek Women Bloggers

Greek Women Bloggers